Zarządzanie uprawami specyficznymi dla danego miejsca (SSCM): czym jest i jak zacząć

Zarządzanie uprawami dostosowane do konkretnego miejsca (SSCM) oznacza zarządzanie nasionami, nawozami, wapnem i środkami ochrony roślin w odniesieniu do części pola, która ich potrzebuje, zamiast jednej dawki na całym polu. Mierzy się zmienność pola, decyduje, czy warto podjąć działania, stosuje odpowiednie środki i sprawdza rezultat podczas zbiorów. W agrobiznesie te same litery oznaczają również zrównoważone zarządzanie łańcuchem dostaw. Niniejszy przewodnik omawia najpierw praktykę polową, a następnie miejsce, w którym te dwa czynniki się spotykają.

Na czym polega zarządzanie uprawami specyficznymi dla danego miejsca?

Każde pole ma lepszą i gorszą glebę. Tekstura gleby, materia organiczna, drenaż, nachylenie, zagęszczenie i dawne granice pól – wszystko to wpływa na to, co rośliny mogą osiągnąć w różnych miejscach.

Jednolity system zarządzania ustala jedną normę wysiewu i jedną normę nawozu dla średniej dla danego pola. Oznacza to nadmierną aplikację tam, gdzie uprawa nie może wykorzystać nawozu, i niedostateczną aplikację tam, gdzie mogłaby. Zarządzanie uprawą w zależności od miejsca traktuje pole jako zbiór stref i przypisuje każdej z nich dawkę i czas, w jakim może ona faktycznie wykorzystać nawóz.

Termin ten jest powszechnie używany w badaniach nad rolnictwem precyzyjnym, np. Laboratorium Rolnictwa Precyzyjnego na Uniwersytecie w Sydney. Rolnictwo precyzyjne opisuje technologię: GPS, czujniki, regulatory tempa. SSCM opisuje decyzje zarządcze, którym służy technologia.

SSCM w rolnictwie: zarządzanie uprawami czy zarządzanie łańcuchem dostaw?

Jeśli spotkałeś się z tym akronimem w kontekście zaopatrzenia, zakupów lub zrównoważonego rozwoju, najprawdopodobniej oznaczał on zrównoważone zarządzanie łańcuchem dostaw. Łatwo je rozróżnić:

• Zarządzanie uprawami w konkretnym miejscu Jest używany przez rolników, agronomów i sprzedawców detalicznych produktów rolnych. Jednostką jest strefa wewnątrz pola. Celem jest właściwy nakład we właściwym miejscu i lepsza marża z hektara. Wynikiem są mapy stref, receptury i mapy plonów.
• Zrównoważone zarządzanie łańcuchem dostaw Jest wykorzystywany przez nabywców żywności i włókien, przetwórców oraz ich zespoły ds. zrównoważonego rozwoju. Jednostką jest dostawca lub region zaopatrzenia. Celem jest ograniczenie wpływu na środowisko i obniżenie ryzyka związanego z zakupami. Wynikiem są karty wyników dostawców, inwentaryzacje emisji i certyfikaty.

Spotykają się w miejscu zapisu terenu, o którym mowa niżej.

Cykl zarządzania uprawami specyficznymi dla danego miejsca w czterech krokach

SSCM działa na zasadzie pętli: wyniki z każdego sezonu wpływają na decyzje podejmowane w kolejnym sezonie.

1. Zmierz zmienność

Zacznij od dokładnego określenia granic pola, a następnie zbierz warstwy, które wyjaśniają, dlaczego części pola zachowują się inaczej:

• Mapy plonów z kilku sezonów, czyszczone w pierwszej kolejności. Jeden sezon zazwyczaj rejestruje pogodę danego roku.
• Długoterminowa produktywność satelitów, który pokazuje, które obszary osiągają spójne wyniki na przestrzeni lat.
• Wyniki badań laboratoryjnych gleby do pomiaru pH, fosforu, potasu i materii organicznej.
• Skanowanie EC gleby dla uzyskania tekstury o dużej gęstości.
• Wysokość, nachylenie i krzywizna do ruchu wody.

Możesz eksploruj własne warstwy pól w przeglądarce zanim się do czegokolwiek zaangażujesz.

2. Zdecyduj, czy warto zarządzać

To krok najczęściej pomijany. Warto zarządzać zmiennością, gdy jest na tyle duża, że ma znaczenie, stabilna w różnych porach roku i powiązana z jakąś sprawą, na którą można zareagować.

Jeśli strefa nizinna jest niska, ponieważ jest zalewana wodą każdej wiosny, więcej azotu nie będzie w stanie jej związać. Mniejsza ilość azotu może być właściwym rozwiązaniem. Niektóre pola są na tyle jednorodne, że jedna dawka nadal jest prawidłowa, a ustalenie tego również jest przydatne.

3. Działaj za pomocą stref i recept

Podziel warstwy na trzy do pięciu stref zarządzania, porównaj je z wiedzą terenową, a następnie przypisz dawkę do każdej strefy. W GeoPard dawka może być przejrzystym wzorem, na przykład dawka wapna na podstawie docelowego pH i badania gleby, dzięki czemu każdy będzie mógł sprawdzić, dlaczego dana strefa uzyskała to, co otrzymała.

Zweryfikuj stawki i formuły, korzystając z lokalnej wiedzy agronomicznej, badań gleby i etykiet produktów. Następnie wyeksportuj recepturę jako plik shapefile lub ISO-XML albo wyślij ją do Centrum Operacyjnego John Deere. przewodnik krok po kroku po tworzeniu mapy recepturowej przeprowadza tę część szczegółowo.

4. Oceń po zbiorach

Porównaj mapę po zastosowaniu z oczyszczoną mapą plonów, strefa po strefie. Czy strefy, które uzyskały więcej plonów, odzyskały więcej? Czy strefy, które uzyskały mniej plonów, utrzymały swoje plony? Zacznij od… czyszczenie danych o plonach, Następnie sprawdź czy recepta została zrealizowana. To, czego się nauczysz, będzie miało bezpośredni wpływ na strefy i stawki w następnym sezonie.

Kiedy opłaca się zarządzanie uprawami w konkretnym miejscu?

Decydują o tym trzy warunki:

• Nakład na hektar jest wysoki. Największą wartość mają azot, nasiona, wapno i fosfor.
• Zmienność jest duża i stabilna. Warto zarządzać strefami, które zachowują swój kształt przez kilka sezonów. Strefy wyznaczone przez jeden nieparzysty rok – nie.
• Można faktycznie modyfikować operację. Kontroler tempa odczytujący receptę lub przynajmniej plan, którego można przestrzegać według strefy.

Prosty, praktyczny przykład. Weźmy pole o powierzchni 100 ha, z którego 30 ha przez pięć sezonów dawało plony znacznie poniżej reszty. Jeśli ta strefa otrzyma o 40 kg/ha mniej azotu po 1,20 USD za kg, oszczędność wyniesie 30 × 40 × 1,20 = 1440 USD na polu, czyli średnio 14,40 USD/ha. To przed uwzględnieniem wpływu na plony.

Efekt plonu, wynikający z przesunięcia nakładów do stref, które reagują, często jest tym, gdzie leży większy zwrot. Jest to również wartość, którą należy mierzyć, a nie zakładać, a właśnie do tego służy krok 4. Aby obliczyć wartości dla własnych pól, upraw i regionu, użyj Kalkulator zwrotu z inwestycji przy zmiennej stopie procentowej.

Gdzie zarządzanie uprawami w konkretnym miejscu spotyka się z łańcuchem dostaw

Firmy spożywcze i przetwórcy coraz częściej zgłaszają emisje z zakresu 3, czyli emisje pochodzące z kupowanych przez nich towarów. W przypadku łańcucha dostaw produktów rolnych znaczna część tych emisji znajduje się w gospodarstwie rolnym, a azot z nawozów jest zazwyczaj jednym z największych źródeł emisji. Wskazówki dotyczące zakresu 3 protokołu GHG jest standardem, który jest przestrzegany w większości tych raportów.

Aby raportować, kupujący proszą plantatorów o zapisy z poziomu pola: co zostało zastosowane, gdzie, ile i jakie plony wyrosły na polu. Zarządzanie uprawami w danym miejscu już generuje te zapisy:

• Mapy stosowane pokaż produkt, stawkę i lokalizację dla każdego przejazdu.
• Mapy plonów podać wydajność na hektar, tak aby nakłady i emisje można było wyrazić na tonę.
• Mapy strefowe i recepturowe udokumentuj, dlaczego wybrano daną stawkę.
• Wyniki badań gleby ustalić punkt odniesienia dla oświadczeń dotyczących zdrowia gleby.

Plantator zarządzający strefowo może wypełnić kwestionariusz zrównoważonego rozwoju, korzystając z danych, a nie z pamięci, i wykazać, że ilość azotu na tonę ziarna spada z czasem, co jest wartością śledzoną przez kupujących. Niektóre programy zaopatrzeniowe nagradzają udokumentowane zmiany w praktyce.

W przypadku sprzedawców detalicznych produktów rolnych i agronomów te same dane dotyczące wielu rolników stają się raportami na poziomie portfela. Benchmarking w terenie pomaga porównywać pola i plantatorów na tej samej podstawie.

Jak rozpocząć w tym sezonie zarządzanie uprawami w konkretnym miejscu

1. Ustal właściwe granice i zaimportuj to, co już masz: pliki plonów, testy gleby, dane dotyczące zastosowanego środka lub połączenie z Centrum Operacyjnym John Deere.
2. Wybierz jedno pole i jedno dane wejściowe, ten z najwyższymi kosztami i najwyraźniejszą zmiennością.
3. Tworzenie stref na podstawie danych wieloletnich i porównaj je z tym, co wiesz o tej dziedzinie.
4. Ustaw stawkę dla każdej strefy, zweryfikuj go lokalnie i wyeksportuj do terminala.
5. Zachowaj plik w brzmieniu zastosowanym z aplikacji. To jest Twój dowód.
6. Pozostaw pasek kontrolny o jednolitej stawce w kilku strefach, więc porównanie zbiorów ma punkt odniesienia.

Jedno pole zrobione dobrze uczy więcej niż dziesięć pól zrobionych źle.

Często zadawane pytania

Czy zarządzanie uprawami w konkretnym miejscu jest tym samym, co rolnictwo precyzyjne?

Blisko, ale nie identycznie. Rolnictwo precyzyjne to zestaw narzędzi. Zarządzanie uprawami w konkretnym miejscu to decyzja o zarządzaniu strefami, z wykorzystaniem tego zestawu narzędzi. Możesz posiadać precyzyjny sprzęt i nadal zarządzać każdym polem w jednym tempie.

Czy na początek potrzebuję sprzętu o zmiennej stawce?

Nie. Strefy już określają sposób pobierania próbek gleby i jej rozpoznania. Wiele opryskiwaczy, rozsiewaczy i sadzarek obsługuje określone przepisy, więc przed zakupem sprawdź, co obsługuje Twój sterownik.

Ile sezonów danych potrzebuję?

Trzy lub więcej sezonów danych o plonach lub danych satelitarnych pozwala na ustalenie stref, którym można zaufać. W przypadku mniejszej liczby danych, należy oprzeć się na testach gleby i topografii, które zmieniają się powoli, i traktować strefy z pierwszego sezonu jako punkt wyjścia.

Co oznacza SSCM w kontekście łańcucha dostaw?

Zrównoważone zarządzanie łańcuchem dostaw: jak nabywcy i przetwórcy ograniczają wpływ na środowisko i ryzyko w swoich procesach zaopatrzenia. Po stronie gospodarstw rolnych przejawia się to w prośbach o dokumentację terenową, którą już generuje zarządzanie uprawami w danym miejscu.