Porusza się swobodnie wewnątrz rośliny, dlatego najstarsze liście są usuwane w pierwszej kolejności. Liście bledną równomiernie od końca wzdłuż nerwu głównego, a cała roślina ma jasnozielony kolor i rośnie powoli.

Przemieszcza się wewnątrz rośliny. Starsze liście stają się matowo ciemnozielone, następnie fioletowe lub czerwone, najczęściej na młodych roślinach w zimnej, wilgotnej glebie. Wzrost jest zahamowany, zanim pojawi się jakikolwiek kolor.

Przemieszcza się wewnątrz rośliny. Starsze liście przypalają się na brzegach i końcach, żółkną, a następnie brązowieją do wewnątrz, podczas gdy nerw główny pozostaje zielony. Łodygi są słabe i wylegają.

Przemieszcza się wewnątrz rośliny. Starsze liście żółkną między nerwami, podczas gdy same nerwy pozostają zielone, zwykle zaczynając od brzegu liścia i przesuwając się w głąb.

Po umieszczeniu w glebie prawie się nie porusza, więc najmłodsze liście bledną najpierw, a cała roślina może mieć jednolity, jasnozielony kolor. Łatwo odczytać, jak azot: to położenie je rozdziela.

Po umieszczeniu nie rusza się. Stożki wzrostu i najmłodsza tkanka deformują się, załamują lub zamierają, a choroby owoców, takie jak sucha zgnilizna wierzchołkowa, również należą do tej grupy.

Nie rusza się. Najmłodsze liście żółkną ostro między żyłkami, podczas gdy żyłki pozostają wyraźnie zielone. Częsty na glebach o wysokim pH lub podmokłych, nawet jeśli gleba zawiera dużo żelaza.

Nie rusza się. Żółknięcie między żyłkami na młodszych liściach, o łagodniejszych krawędziach niż w przypadku liści żelaznych, często z szarymi lub brązowymi plamkami wzdłuż zainfekowanej tkanki.

Nie rusza się. Międzywęźla skracają się, a liście na szczycie pozostają małe, z jasnymi paskami po obu stronach nerwu głównego.

Nie rusza się. Końcówki wzrostu zamierają, łodygi pękają lub stają się puste, a liście gęstnieją i deformują się.