Mapa o zmiennej dawce wskazuje maszynie, ile środka należy zastosować w każdej części pola, zamiast jednej dawki wszędzie. Jej utworzenie wymaga pięciu kroków: zebranie warstw opisujących pole, przekształcenie ich w strefy, ustawienie dawki dla każdej strefy, wyeksportowanie pliku odczytanego przez wyświetlacz i sprawdzenie go przed rozpoczęciem jazdy. Oto każdy krok i decyzje, które faktycznie wpływają na wynik.

Czym jest mapa recept o zmiennej stawce

To plik mapy zawierający docelową dawkę dla każdej części pola. Maszyna odczytuje swoją pozycję, sprawdza dawkę i reguluje aplikator w ruchu. Ta sama zasada dotyczy siewu, nawożenia, wapnowania i ochrony upraw. Zmienia się tylko kolumna z wartością dawki.

Chodzi nie o to, żeby stosować mniej. Chodzi o to, żeby umieścić dane wejściowe tam, gdzie coś zwracają, i zabrać je tam, gdzie nic nie zwracają.

Czego potrzebujesz przed rozpoczęciem

Jedyną rzeczą, której nie można pominąć, jest dokładna granica pola. Wszystko inne to warstwa wyjaśniająca, dlaczego jedna część pola zachowuje się inaczej niż inna.

Przydatne warstwy, mniej więcej w kolejności częstotliwości przenoszenia rzeczywistego sygnału:

• Historia plonów. Kilka sezonów przewyższa jeden. Jeden sezon zazwyczaj rejestruje pogodę danego roku.
• Wyniki badań próbek gleby. Wartości laboratoryjne pH, fosforu, potasu i materii organicznej pozwalają podejmować decyzje dotyczące składników odżywczych na podstawie pomiarów, a nie wniosków.
• Historia satelitów. Wieloletnie wzorce roślinności pokazują, które jej części zachowują się prawidłowo, co jest bliższe potencjałowi niż jakikolwiek pojedynczy obraz.
• Topografia. Nachylenie terenu i przepływ wody w dużym stopniu wyjaśniają wahania plonów, zwłaszcza w latach deszczowych lub suszy.
• Skanowanie gleby. Przewodność elektryczna mapuje teksturę tanio i przy dużej gęstości.

Uczciwe minimum to granica i jedna dobra warstwa. Dwie lub trzy, które się ze sobą zgadzają, to punkt wyjścia do zaufania.

Krok 1: wybierz warstwy objaśniające to pole

Więcej warstw nie oznacza automatycznie lepszego efektu. Warstwa zyskuje na znaczeniu, gdy oddziela części pola, które rzeczywiście zachowują się inaczej.

Test praktyczny jest prosty. Umieść warstwę na ekranie i sprawdź, czy wzór pasuje do czegoś, co już znasz – mokrego narożnika, piaszczystego grzbietu, cypla, który zawsze pozostaje w tyle. Jeśli pasuje, sygnał jest nadawany. Jeśli wygląda jak szum lub pogoda z zeszłego sezonu, pomiń to.

Możesz eksploruj własne dane terenowe warstwa po warstwie w przeglądarce przed podjęciem jakichkolwiek działań. Post na dlaczego łączenie warstw się opłaca opisuje uzasadnienie wyboru zestawu, a nie pojedynczej mapy.

Krok 2: zmień warstwy w strefy

Strefy to jednostki, w których działa recepta. Typową odpowiedzią dla danego pola jest od trzech do pięciu, ale jest powód, dla którego nie jest to dwadzieścia.

Każda dodatkowa strefa sprawia, że mapa wygląda bardziej precyzyjnie, jednocześnie zmniejszając rozmiar każdej strefy i zmniejszając jej wiarygodność. Wymaga to również od aplikatora częstszej zmiany tempa niż jest to fizycznie możliwe. Mapa dwudziestu stref, nakładana przez maszynę, która potrzebuje sekund na ustalenie się przy nowym tempie, to mapa trzech stref z gorszymi krawędziami.

Sprawdź mapę strefy, zanim pójdziesz dalej. Dwie kontrole, które zajmą Ci chwilę:

• Czy układ stref pokrywa się z tym, co wiesz o boisku na ziemi?
• Czy strefy te utrzymują się w różnych porach roku, czy też powstały w jednym nietypowym roku?

Jeśli mapa strefy ma sens tylko w roku, w którym została zbudowana, odtwórz ją na podstawie większej ilości danych historycznych.

Krok 3: ustaw stawkę dla każdej strefy

Istnieją dwie uczciwe drogi, każda pasująca do innej sytuacji.

Redystrybucja ustalonego budżetu. Zdecydowałeś się na zużycie określonej ilości azotu na polu. Recepta przesuwa tę samą ilość w kierunku stref, które reagują, i od tych, które nie reagują. Twoje wydatki pozostają na tym samym poziomie, a zwrot się zmienia.

Oblicz stawkę agronomicznie. Każda strefa otrzymuje stawkę wyprowadzoną z równania usuwania lub reakcji, wykorzystując własne wartości gleby i docelowy plon. Twoje wydatki zmieniają się i są zgodne z agronomią.

Przykład praktycznej realizacji pierwszej trasy. Załóżmy, że pole ma 100 hektarów, plan płaski zakładał 150 kg azotu na hektar, więc budżet wynosi 15 000 kg. Strefy wynoszą 30, 45 i 25 hektarów, niosąc ze sobą wysoki, średni i niski potencjał plonowania. Przesuń około 15 procent strefy niskiej i umieść ją w strefie wysokiej:

• Duży potencjał, 30 ha przy 168 kg na ha
• Średni potencjał, 45 ha przy 150 kg na ha
• Niski potencjał, 25 ha przy 128 kg na ha

Razem 15 000 kg. Ten sam azot, ale inaczej ułożony.

Podczas pierwszego podejścia należy zachować umiar. Niezależne wieloletnie badania nad zmiennym dawkowaniem azotu wykazały, że korzyści wynikają z umiarkowanej realokacji, a nie gwałtownych wahań, a konserwatywne podejście do pierwszego podejścia jest łatwiejsze do wyciągnięcia. Rozszerzenie Uniwersytetu Stanowego Iowa publikuje praktyczne wskazówki dotyczące decyzji dotyczących dawek azotu i doświadczeń w gospodarstwach rolnych.

Zanim cokolwiek zaczniesz na polu, sprawdź stawki u agronoma, plan upraw, aktualne wyniki badań gleby, etykiety produktów i lokalne przepisy. Obliczenia strefowe nie mają pierwszeństwa przed żadnym z nich.

Krok 4: wyeksportuj plik odczytany przez Twój komputer

Dwa formaty obejmują większość branży. Shapefile jest powszechnie akceptowany. ISO-XML to standard ISOBUS, preferowany przez większość nowoczesnych terminali. Niektóre wyświetlacze wymagają własnego formatu, dlatego platformy prowadzą listę oczekiwań. GeoPard tworzy popularne formaty, a formaty zapisywane przez GeoPard pokazuje, co trafia na który wyświetlacz.

Jeśli Twoje dane już znajdują się w Centrum operacyjne John Deere, recepta może zostać tam przeniesiona, zamiast być przechowywana na pendrive.

Dwie rzeczy, które należy zrobić dobrze podczas eksportu:

• Kolumna stawki. Nazwij to tak, jak oczekuje wyświetlacz i upewnij się, że jednostki są zgodne z tymi, na które ustawiono maszynę. Mapa w kilogramach na hektar załadowana do terminala z ustawieniem na funty na akr będzie działać pewnie i nieprawidłowo.
• Geometria. Strefy powinny być czystymi wielokątami bez odprysków. Zbyt cienkie kształty utrudniają aplikatorowi utrzymanie prędkości natarcia.

Krok 5: sprawdź mapę przed jazdą

Trzy kontrole, wszystkie szybkie, wszystkie warte swojej ceny:

• Zakres stawek. Czy najwyższa stawka mieści się w zakresie, jaki maszyna może zastosować, a najniższa jest wyższa od jej minimum?
• Krawędzie i wykluczenia. Czy pasy buforowe, drogi wodne i obszary, na których nie stosuje się żadnych środków, są objęte stawką zerową, a nie nieokreśloną?
• Produkt całkowity. Pomnóż stawkę przez obszar w każdej strefie i porównaj z tym, co planowałeś kupić. Niespodzianka w tym przypadku oznacza, że coś jest nie tak na wcześniejszym etapie.

Często zadawane pytania

Czy do sporządzenia recepty potrzebuję danych o plonie?

Nie. Historia plonów to najbardziej użyteczna pojedyncza warstwa, ale wyniki dotyczące gleby, wieloletnie wykresy satelitarne lub skan gleby mogą stanowić podstawę do stworzenia funkcjonalnej mapy strefowej. Dane dotyczące plonów wzmacniają wynik i umożliwiają kontrolę po sezonie.

Ile stref powinno mieć boisko?

Od trzech do pięciu dla większości pól. Zwiększaj tylko wtedy, gdy pole rzeczywiście ma tak wiele odrębnych obszarów, a aplikator nadąża za zmianami tempa.

W jakim formacie powinienem wyeksportować plik?

ISO-XML, jeśli Twój terminal to obsługuje, plik Shapefile jako rozwiązanie awaryjne oraz format specyficzny dla wyświetlacza, gdy komputer o niego poprosi. Za każdym razem sprawdzaj jednostki i nazwę kolumny stawki.

Czy to będzie działać z moim sprzętem?

Jeśli aplikator obsługuje zmienną dawkę, a wyświetlacz wyświetla standardowy format receptury, to tak. Starsze maszyny, które aplikują jedną dawkę, nie mogą realizować receptury, choć mapa strefowa nadal pomaga w pobieraniu próbek gleby i planowaniu.

Zamykanie pętli

Recepta to hipoteza dotycząca pola, a sezon ją weryfikuje. Po zbiorach porównaj dane dotyczące plonów z faktycznie zastosowanymi dawkami i wyceń każdy etap, aby kolejna mapa opierała się na dowodach, a nie na założeniach.

Gotowy na wypróbowanie kroków na prawdziwym boisku? Otwórz strefy zarządzania i mapy recepturowe w GeoPard i zacznij od warstw, które już masz.